Organisaties zijn geoefend in kijken naar wat verandert: cijfers, markten, klantvraag, medewerkerstevredenheid. Ze zijn minder geoefend in kijken naar wat gelijk blijft. En juist daar zit vaak de meeste informatie.
Wat een organisatie niet meer ziet, is meestal het meest bepalend. De aannames die nooit meer ter discussie staan. De rituelen waarvan niemand nog weet waarom ze bestaan. De taal die iedereen gebruikt zonder er nog betekenis aan toe te kennen.
Een buitenstaander kan dat helpen zichtbaar te maken — niet door te oordelen, maar door te vragen. Vragen die van binnenuit niet meer gesteld worden, omdat het antwoord al zo lang vanzelfsprekend leek.
Verwondering is dan geen luxe, maar een instrument. Het is de manier waarop een organisatie zichzelf opnieuw kan leren zien.
“Wat vanzelfsprekend is geworden, bevat vaak precies de informatie die een organisatie nodig heeft.”
Waar inzicht ontstaat, ontstaat beweging.
